Światłoczułość

„Światłoczułość” to liryczna podróż przez świat przeżyć, wspomnień i detali. Jakub Jarno zatrzymuje je niczym fotograf światło – delikatnie, uważnie, z czułością – uchwytując to, co często umyka nam w codziennym pośpiechu.
To książka o tym, co kruche, a przez to najcenniejsze. O miejscach, które już nie istnieją, lecz wciąż żyją w pamięci. O ludziach, których obecność zostawiła trwały ślad. O chwilach, (...)

Jakże ON pisze...
Jakże ON pięknie snuje powieść o dwójce ludzi, którzy są, zaraz znikają. Znowu są, by zaraz się rozstać... Łapią się za ręce, a za chwile piszą do siebie listy, mówią w nich o wszystkim... Słowa są i znikają.
I te ich myśli, ta tęsknota, jakże to ulotne wszystko w tej powieści.
Poznają się jako dzieci, na łące. On pasie zwierzęta wyprowadzone z domu, ona przyszła skądś z krowami, (...) przystanęła, narobiła szumu swoim byciem i zachowaniem i jakimś niedopowiedzeniem. I poszła, ale wróciła. I on, on pasący swoje zwierzaki i ona i ich zrozumienie i tajemnica. Lecz los nieuchronnie szykuje łzy i niesie śmierć. I ona wie, co robić. Nie idź tam... - mówi. Nie teraz. Nie idź i nie patrz...
I uciekają razem, bo życie jest cenne, jak nigdy dotąd. Nagle to życie jest jedyną rzeczą, którą mają. Brzuch burczy z głodu, oczy zachowują czujność. Trzeba baczyć na ludzi, na obcych. Unikać ich. Szukać schronienia. Ale mają siebie, aż nagle...
i to nagle zmienia wszystko...
ponownie zmienia ich życia teraz już bez drugiego obok. Dłonie puste, nie ma kogo trzymać. słychać tylko własne kroki i własny oddech. Ona ju bez niego, on bez niej.
I zaczynają się słowa spisane na kartkach, zaczynają się listy, które krążą, które mówią i które są potrzebne. Oni ich potrzebują, bo w nich wszystko jest o nich, o marzeniach, o planach, bo póki żyją to życie jest i to wszystko ma sens, wszystko to, co skrywają w głowach.
Jest wojna, bezradność i tęsknoty coraz więcej.
I listów. Tych też jest coraz więcej. I nawet jeśli on nie czyta, to ona pisze, bo tego potrzebuje. Wyrzuca to, co nie chce przejść przez gardło. Pisze o tym, o czym milczy. Te słowa dają wiarę i nadzieję na cokolwiek. nawet na nastanie następnego dnia. pisze o uczuciach, o zmysłach i emocjach. pisze o łzach i wzruszeniach... On też, ale coraz bardziej pragnie jej. pragnie ujrzeć jej twarz i ją. lecz los nie sprzyja. pozmieniały się adresy, ludzie mają inne twarze i słowa w ustach. ludzie mają inne oczy. Te oczy najczęściej mówią "odejdź". Dlatego spuszczasz głowę, przepraszasz i znowu chowasz się w listach. w nich żyjesz i w nich patrzysz na ludzi całym sobą.
Jakub Jarno - jakże on pięknie snuje powieść po stronach tej książki. Jakże misternie rozkłada delikatny welon słów i ludzi i emocji. ŚWIATŁOCZUŁOŚĆ staje się bliska duszy. Czytasz nie masz siły przestać, bo tą książkę nie sposób odłożyć. z nią się spajasz. z jej bohaterami szczególnie. jesteś i nim i nią jednocześnie. przenikają się w tobie ich słowa, lata prą do przodu. Aż nadchodzi starość i spotkanie i nic już nie jest takie, jak wcześniej.
ty sam, po ŚWIATŁOCZUŁOŚCI jesteś innym kimś, kto pod powierzchnią skóry czuje więcej. więcej ciebie jest ... bo zamieszkuje w tobie ta powieść przepiękna, niesamowita, na wieczność agaKUSIczyta

Wojna, dwoje bohaterów i ich rozchodzące się ścieżki. Witold poznaje Żerkę przez zupełny przypadek. Powoli zaczynają poznawać siebie w czasie trwania pasionki. Żerka niewiele w sumie mówi, ale jest w niej coś niezwykle przyciągającego. Młodzi lubią ten czas spędzać wspólnie. Gdy do wsi zbliżają się żołnierze, każdy z tych bohaterów zaczyna podążać w innym kierunku, lecz na tym się ich wspólna historia nie kończy. Wręcz przeciwnie, (...)

Sięgnęłam, bo mnie zaintrygowała okładka, zainteresował autor, a potem dowiedziałam się o Mrozo-spekulacjach. No ok, Mroza nie lubię to tym bardziej "sprawdzam". Tematyka mnie zaskoczyła nieco, bo spodziewałam się, nie wiedzieć czemu, czegoś innego. Daję mocne 3 - za temat, za formę, za język. Jeśli to napisał rzeczywiście Mróz to brawo.

Pozycja od której trudno się oderwać. Pisana pięknym językiem, opisującą potworne wydarzenia bez cenzury, oceniania, pełna wrażliwości i empatii do drugiego człowieka. Chyba to w niej najpiękniejsze ze pomimo tylu tych potwornych scen autor nie ocenia, nie krytykuje.... pozostawia to naszemu osądowi. Zakończenie bardzo wzruszające zresztą jak cała ksiazka, która pozostaje w naszym umyśle jeszcze długo po przeczytaniu.

Wdarł się na rynek wydawniczy praktycznie bezszelestnie, a zrobił tyle szumu swoim świetnym debiutem. Jakub Jarno to autor, o którym nikt nie mówił, a każdy go potrzebował. W "Światłoczułości" łączy style Wiesława Myśliwskiego, Jakuba Małeckiego, a wprawiony czytelnik może dostrzec nawet Remigiusza Mroza. Aktualnie już nie ma wątpliwości, że to ten ostatni wymieniony stoi za tą książką, a my jesteśmy pełni podziwu, że udało mu się stworzyć coś tak dobrego, (...)